stella & tekst

iets met woorden

Adoptie

Zachte oren

De adoptieprocedures in Kenia komen natuurlijk gewoon weer op gang. En dan zul je zien dat we binnen no-time een voorstel krijgen met twee prachtige kindjes. Twee, want daar zijn we voor goedgekeurd door de mevrouw van de Kinderbescherming. En dan zijn we meteen maar compleet als gezin. Een jongen en een meisje, dat lijkt me wel lekker in balans. Of twee meiden voor gezellig urenlang kletsen. Worden het twee jongens, dan heb ik even geen idee wat ik daar moet. Maar dat is vast ook leuk.

Het plan voor de grote verbouwing ligt klaar, de vergunning aangevraagd. Dan hebben ze straks allebei een eigen kamer. Maar dat is van later zorg, de eerste jaren kunnen ze prima samen op een kamer. Vinden ze waarschijnlijk leuker dan alleen. Ondertussen dansen er lijstjes met kindernamen door mijn hoofd. En welke kleur moet er in vredesnaam op de muren van die kinderkamer? Wat voor bedden hebben ze nodig, ledikantjes of al grote bedden? Een stapelbed? Maar dan krijgen ze natuurlijk ruzie over boven en beneden.

Na zoveel jaar kinderwens gedraag ik me nu dus schaamteloos zwanger. Ik kan me nog beheersen met de aanschaf van speelgoed en kleertjes, hoewel de hippe jurkjes me tegemoet blijven lachen. Dat de kast nog niet vol hangt heeft weinig met mijn wilskracht te maken. Het helpt dat ik geen flauw idee heb van leeftijd, geslacht of kledingmaten van de koters in spé.

Maar bij dat winkeltje houd ik het dus echt niet meer. Hoe vaak ik daar niet heb staan watertanden voor de etalage. Bij iedere IVF-poging had ik rauwe vlagen van ‘misschien-ben-ik- wel-zwanger’-euforie. En dan stond ik daar, met een zwangere hand op mijn lege buik. Te verlangen naar stapels aaibare shirtjes van hippe merken, speelgoed van hout en ander onbestemd, zacht babyspul. En meters van die verantwoorde opvoedboeken om een goede moeder van te worden.

Met mijn tweeling op komst stap ik nu trots naar binnen. En even later stralend weer naar buiten. De buit? Twee überzachte, te lieve knuffelkonijnen. Wit zijn ze. Met hangoren. Ze leunen knus met hun slappe ruggetjes tegen elkaar aan. In dat mooie tasje, met zo’n strik eraan. Die loungende nepkonijnen worden pluizige bondgenoten in mijn aanstaande moederschap. Knabbel en Babbel krijgen een plek op mijn bureau. Zo nu en dan dwalen mijn vingers ongemerkt van mijn toetsenbord naar een van die idioot lange, zachte oren. En dan twijfel ik nergens aan.

Leave a Comment