stella & tekst

iets met woorden

Kenia

Sjieke poes

De Keniaan is zo dik als de Mercedes waar hij in aan komt rijden. Zijn dochter zeurde nu toch zeker al een dag of vier om een poes. En Blixen wist het nog niet, maar die zocht een nieuw huis. De administratieve, logistieke en medische rompslomp om haar mee naar Nederland te mogen en kunnen nemen zijn waarlijk Afrikaans. En we hebben onze handen wel even vol aan die andere procedure. Vandaar.

Maar goed, die Mercedes. Daar zie je er niet veel van hier. Zeker niet van die overdreven lage en te dikke varianten. Erg onhandig op de dirt roads, over de vele drempels of door de onvermijdelijke potholes. Niet echt een auto voor het gemak dus. Wel heel erg goed voor de status, dat wel. Strak in het pak en spelend met een Blackberry en twee glimmende Nokia’s loopt de Keniaan ons huisje in. Of het hier wel echt veilig wonen is, vraagt hij zich mompelend en quasi bezorgd af. Tussen de telefoongesprekken en bliepende e-mails door hebben we het over Blixen. Ik vertel wat haar karakter is, wat ze eet en hoe handig een kattenbak is. Leuk diertje, vindt Keniaan. Daar zal zijn dochter blij mee zijn. En het ongetwijfeld talrijke personeel zal goed voor haar zorgen. Na wat ritueel blazen geeft Blixen hem een voorzichtig eerste kopje. In Nederland zou ik langer doorvragen en vast wat beter onderzoek doen naar de nieuwe eigenaar. Hier denk ik dat Blixen geen beter huis zal vinden. Ze gaat dus meteen mee. Met een zak Whiskas en wat favoriete droge visjes. In onze plastic picknickmand.

Of hij me als blijk van waardering iets kleins mag geven, vraagt het kersverse baasje. Van mij hoeft dat niet. Zijn belofte om goed voor haar te zorgen is voldoende. Toch wil hij graag iets doen en ik zie hem wat geld op ons aanrecht leggen. Ik fluister Blixen een paar bemoedigende woorden toe en al bellend laadt de Keniaan ons poesje in zijn vette sloep. Ik zwaai nog wat naar de dikke kont van de Mercedes die in een soepele stofwolk verdwijnt en loop een tikje weemoedig naar binnen. Ik zal haar missen – dat lieve, loenzende diertje.

Mijn blik valt op de achtergelaten biljetten. Vers van de pers en on-Keniaans knisperend. Voor de vorm tel ik ze even alvorens ze in mijn portemonnee te stoppen. Het zijn er tien. Van duizend. Tienduizend shilling. Dat is honderd euro! Voor een kitten. In Afrika. Ik laat het even bezinken en schiet dan in de lach. Wat zal de Keniaan een pret hebben bij de gedachte zomaar zoveel geld achter te kunnen laten. Als kleine blijk van waardering voor een Mzungu. Qua ego-boost moet dat bijna net zo lekker zijn als die Mercedes.

Leave a Comment